Date:2017/10/17 |Tuesday

कविता : सोचमग्न म..

Posted on: April 16, 2017 | views: 200 | सुभाष ढुङ्गेल


छाडी सबैलाई,छाडी सबैथोक 

नितान्त एक्लो,


महाप्रस्थान पछि उ, जलिरहेथ्यो लास भएर !

जल्नु अघि एकोहोरो,

शंख फुकिएको थियो !

यस धर्तीमा उसको भुमिका समाप्तिको,

सायद त्यो शंखघोस थियो !


उ आफ्नो जिम्मेवारी पुरागरि 

फिर्ता हुँदैथियो आज,

उहि अनन्त,अथाह र

उदगम प्रकृति तर्फ !


उ आगो बनेर जल्दै थियो,

उ हावा बनेर उड्दै थियो,


उ पानीमा मिसिँदै थियो,

उ माटोमा मिसिने तर्खरमा थियो !

उ अब पुर्ण रूपमा, 

आगो,हावा,पानी,माटो,

खनिजमा परिणत हुँदैथियो ! 


तत्पश्चात,एवं रितले,

एउटा अर्कै नयाँ जीवन प्रक्रियामा 

पुनः उ संलग्न हुनेछ !

बोट बनेर,बीर्य बनेर,

जीवाणु अनि मान्छे बनेर,

यो ढंगले यो रूपमा !


सायद उ अब नयाँ अवतारमा,

अबतरित हुनेछ फेरि यस जगतमा !

अवतरण पछि फेरि उसले 

उडान भर्नुपरेछ कुनैदिन,


उडान पछि अवतरण !

अवतरण र उडान बीच

बिचरण गर्ने अन्तराल नै त रहेछ

आखिर मान्छेको जीवनकाल !

                         -काठमाण्डौं ।



Share your thoughts!


इम्प्रेसन पब्लिकेसन एण्ड मिडिया प्रा.लि.द्वारा सञ्चालित
केन्द्रीय कार्यालय – मध्यबानेश्वर काठमाडौं