20th January | 2020 | Monday | 11:25:14 AM

कविता : बर्खे झरी

मुना दाहाल   POSTED ON : श्रावण १०, २०७५ (५:४६ PM)

कविता : बर्खे झरी

भेरी–सेती बढेको छ

कतिको मन त्यसै जलेको छ 

कर्णालीले सुसाइदिँदा 

बर्खे भेलले छानो नाग्यो ।।


बृद्धवृद्धा बाबाआमा 

काखमा सानो दूधे बालक

खाने छैन अन्नको गेडो 

तनमा छैन लुगा एक फेरो ।। 


खोलो पस्यो घरमा मेरो

विदेशिएका श्रीमान् र छोरो 

फर्की आउने खै कैले हो ? 

कर्णालीले नखाए भेट हुन्थो ! 


गर्भ छोडी गए उनी, सकौंला कसरी जन्माउन

ऋण लिई हिडे ऐश्वर्य भित्र्याउन

भेरीबाट तल ‘सम्म’ टारमा झार्छु भन्थे 

धन कमाई जीवन सुखमय पार्छु भन्थे । 


छोडी गए कमाउन, आउने टुङ्गो छैन

बालकको पेट भर्न स्तनमा दूध छैन

पटुकीले बाध्दै हिड्छु करङ र ढाड

साहारा कुरी बस्छन् बुढो छाला र हाड । 


किन आउछ पापी वर्षा छानो रूझाउन

किन धाउछ पापी खोला मलाई रुवाउन

किन लाउछ व्यर्थै माया मन तडपाउन 

जवानीलाई बन्धक राखी गयौ धन कमाउन ।


Views: 334

सम्बन्धित सामग्री: