साँझको नीरव गर्तमा
म आत्मा जस्तै उभिएको छु
जसरी यात्रु उभिन्छ
अनन्त यात्राको अज्ञेय दैलोमा ।
समयको छायाँले छुन नसकेको
क्षणहरू पखेटामा झुलिरहेका छन्,
अक्षर झैँ खस्दै गए पनि
मुटुको गर्भमा बाँकी छ
स्मृतिका अमिट पंखहरू ।
कालका पखेटामा उडिरहेका क्षणहरू
अवधिको वेगमा विलीन भए पनि
जीवनका स्वरहरू
सदा गुञ्जिन्छन् अनन्तको कोरामा ।
मृत्यु कुर्नु छ
तर त्यो प्रतीक्षा केवल अन्धकार होइन
यो शून्यतालाई चिरेर खुल्ने
नवप्रभातको अदृश्यद्वार हो ।
जहाँ हरेक समाप्तिले
संकल्पको बीउ रोप्दछ
अन्धकारको गर्भबाट
नवीन उज्यालो जन्मन्छ ।
ADVERTISEMENT
शरदको पातले झैँ
आफ्नो अस्तित्व भूमिमा अर्पण गरेजस्तै
म पनि एक दिन
समयको महासागरमा विलीन हुनेछु ।
तर त्यस विलीनतामा पनि
जीवनको चिन्गारीहरू
ब्रह्माण्डको गर्भमा
अनन्त सृष्टि रोपिरहेकै हुन्छन् ।
त्यसैले, मृत्यु कुर्नु भनेको
मुक्तिको महान् अवगाहन हो
जहाँ आत्मा पुनः
अनन्तसँग एकाकार हुन्छ,
जहाँ प्रत्येक अन्त्यले
सिर्जनाको नयाँ सुरुवात जन्माउँछ ।
र म बुझ्छु
जीवन र मृत्यु बीचको दूरी केवल
क्षणको फिताभित्र सीमित छ,
तर आत्मा अनन्तको गीतमा
सदा गुञ्जिरहेको हुन्छ ।
यो खबर पढेर तपाईलाई कस्तो महसुस भयो ?
0
Like
Like
1
Love
Love
0
Happy
Happy
0
Surprised
Surprised
0
Sad
Sad
0
Excited
Excited
0
Angry
Angry
बिक्रीमा विद्यावारिधि ?
युवा जनशक्ति निर्यात गर्ने देश
गल्तीलाई आत्मसात गर्ने कि अझै
योगचौतारी नेपाल स्वस्थ समाज निर्माणमा
हिमालय टाइम्स र नियमित लेखनका
प्राकृतिक चिकित्सालय र योग चौतारीबीच