किन फरक ठान्छौ मलाई,
किन दयाको नजरले हेर्छौ ?
म बुझिँदैन भनेर होइन,
अझै नसुन्निएको भाषामा बोल्छु म ।
शब्दहरू भन्दा धेरै गहिरो
मेरो मौनताले कथा लेख्छ,
जहाँ आवाज छैन,
तर अनुभूति चिच्याइरहेकै हुन्छ ।
तिमीले देख्ने संसारभन्दा टाढा,
मेरो भित्र आफ्नै आकाश छ-
रङ्गहरू अलि फरक छन्,
तर सपना उस्तै उज्याला छन् ।
मलाई बदल्न खोज्नु अघि,
एकपटक महसुस गरेर हेर-
मेरो चाल ढिलो होइन,
मेरो बाटो आफ्नै लयमा बगिरहेको छ ।
मेरो आँखाले संसारलाई
अर्कै तरिकाले पढ्छ,
जहाँ सानो कुराले पनि
असीम खुशी कोर्छ ।
यो फरकपन बोझ होइन,
मेरो पहिचान हो, मेरो स्वर हो-
अलि शान्त, अलि गहिरो,
तर अत्यन्त सजीव र सुन्दर ।
म हरेक दिन
आफ्नै उज्यालोतिर हिँड्दै छु,
स्वीकारको पर्खाइमा होइन,
आफूलाई अँगाल्ने यात्रामा छु ।
यदि तिमी साथ हिँड्न सक्छौ भने,
दयाले होइन, समझले आउ-
किनकि म टुटेको होइन,
बस्, अलि फरक तर पूर्ण छु ।




बिक्रीमा विद्यावारिधि ?
युवा जनशक्ति निर्यात गर्ने देश
गल्तीलाई आत्मसात गर्ने कि अझै
योगचौतारी नेपाल स्वस्थ समाज निर्माणमा
नाती मेरो साथी
राजनीतिक नेतृत्व अभिभावक बन्ने कि