काठमाडाै । सरकारी काम कहिले जाला घाम भन्ने गरिन्छ । हुन त काम गर्नेहरूको हकमा सरकारीमै पनि भ्याइनभ्याई हुन्छ । भोक न भकारी भई बाह्रैमास त्यो कोटरी जोतिइरहेकै देखिन्छ । तर त्यहाँ बेगारीले ग्रस्त उडनखटोलाहरू पनि कमी हुन्न । रोजगारभित्रका ती बेरोजगारहरूले चाहिँ घाम ढाल्ने मेलो कसरी सार्दाहुन् भन्ने कुतूहल लामो समयदेखि मनभित्र थियो । कामै नभएसि सार्ने पनि के ? तर बाँचिरहे अनेक देख्न पाइन्छ भन्छन् नि ! मेरो कुतूहलले पनि अन्ततः बिसौनी भेट्टायो ।
चौतारीमा बसी सरकारी कोटधारी एक औतारी संगीहरूलाई बतियाउँदैथिन्- "थाहा छ ? त्यो फलानाको कपी त लोकसेवाका सप्पै जाँचकीहरूकोमा निजको अक्षर पठाएर नम्बर दिन लगाई पास गराएको रे नि ! अझ क्वेस्चन पनि लोकसेवाले घरमै पठाइदेको रे । नत्र त...।" एकादेशमा सुरेली खेल्दै सरकारी सेवामा घुस्न सफलहरूको पनि एउटा जमात् हुन्छ । तर बीचमा लोकसेवा आयोग मेन भिलेन बन्न आइपुग्यो ।
लोकसेवाको जँघार नतरी कुनै पनि सरकारी सेवामा माथि उक्लन वा सेवा परिवर्तन गर्न अब सम्भव रहेन । सुरेली खेल्ने कलाले काम गर्दैन । तिनलाई तनाव छ । लोकसेवाको तयारी थालौँ, घुँडाको छाला जानेगरी पढ्नुपर्छ ।
जिन्दगी यत्तिकै चलेकै हुँदा पढ्ने कुराको सम्झना मात्रले पनि नौनारी गलेर आउँछ । के के पढ्नुपर्ने हो ? सिलेबसै थाहा छैन । यसो दिईहेरौँ न त भन्दा लोकसेवाले फारम भर्न पैसा माग्छ । प्रतियोगितात्मक फारम भर्नु र बाटोमा पैसा मिल्काउनु उही भएपछि त्यो रकम यसो जुल्फी लर्काउन काम लाग्ने दुई/चारवटा कलकत्ते काइँयो किन्न खर्चनु बुद्धिमानी हुँदै हो । त्यसो भएपछि जिन्नगीमा उभ्रने आफलताफल समय कटनीका लागि यसैगरी खाँबो कोपर्नुको विकल्प पनि रहन्न ।
सुनाउनेले यत्रो ह्याउ गर्दै सुनाउन खोजेपछि सुन्नेले सोझै कान थुन्न' नि मिलेन । लोकाचारको पनि कुरा आयो । कुण्ठावश यस्ता कथा कथ्दा सुन्नेलाई लाज होला भन्ने' नि छैन । ह्वाँ देको दियै, लोक सुनेको सुन्यै । सरकारी कोट सिउरेर सार्वजनिक ठाउँमा जडेका त्यस्ता फतौराको अडियो/भिडियो रेकर्डसहितको समाचार कुनै मिडियामा हालिदिए के होला ? लोकसेवाले के भन्ला ? सरकारले लाज ढाक्न के गर्ला ? सम्बन्धित व्यक्तिले गालीबेइज्जती र मानहानीको मुद्दा हालिदिए के होला ? नपरुन्जेल त मजा नै हुन्छ । परेका दिन तीन लोक चौध भुवन घुम्न थाल्छ फनफनी । मेरो कुतूहल मेटिदिने ती उडनखटोला को हुन् भनी जिज्ञासा पलायो ।
उहाँ पर्नुभएछ सो एरियाको चर्चित टिपेक्सवाली । पहिले त कुरो बुझिएन । यसो बुझबुझारथ गर्दा पत्ता चल्यो, वर्षको दुई दिन उहाँको मूल कर्म अरूका कार्यसम्पादन मूल्यांकन फारममा छुस्स टिपेक्स दल्ने र शेष ३६३ दिन ऐजन/ऐजन कथा कथ्ने ।
राजनीति त्यस्तो छ । कर्मचारीतन्त्र यस्तो । सोचेँ, धन्न पशुपतिनाथले नै थेगेका रैछन् देश ।
नोट: यो प्रसंग काल्पनिक हो । कसैको व्यक्तिगत जीवनसँग हुबहु मिल्न गएमा छातीमा हात राख्दै "म", "म" भन्नुहोला ।
यो खबर पढेर तपाईलाई कस्तो महसुस भयो ?
0
Like
Like
1
Love
Love
0
Happy
Happy
0
Surprised
Surprised
0
Sad
Sad
0
Excited
Excited
0
Angry
Angry
समता शुल्क फिर्ता भएपछि निजी
वडाध्यक्ष सञ्जय पटेल पक्राउ
पूर्व महानिर्देशक प्रदीप अधिकारीविरुद्ध भ्रष्टाचार
गण्डकीमा ट्राफिक कारबाहीबाट डेढ करोडभन्दा
कीर्तिपुरमा कारभित्र जलेर मृत्यु हुने
बिजुलीमा लगाइएको मूल्य अभिवृद्धि कर